Copyright 2018
Auteur: Henk Buis

Uitgever: skikringalkmaar.nl
Omslagontwerp: Henk Buis
Vormgeving binnenwerk: Henk Buis

Elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen en/of personen zou zomaar waar kunnen zijn. Niets in deze uitgave is geconfabuleerd en mag zonder schriftelijke toestemming worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook.

 

Reisverslag Marilleva 2018

 

Alkmaar Station Noord, vr 2 feb
Iets na zeven p.m. reed ik het parkeerterrein op van het bekende trefpunt Station Noord, de Peereboom-bus was er nog niet, de skiliefhebbers wel, geduldig wachtend.

 

Behendig laadde ik mijn bagage uit, nog een laatste kus voor ‘brenger’ Tonnie die toen snel terug reed naar huis, mm, die zou straks best beter slapen dan ik in de bus ging er door mijn hoofd.

De bus arriveerde spoedig en een ieder begon enthousiast met zijn bagage te slepen.
Daar de bus helaas niet over een separate ski-box beschikte moest alle bagage in de buik van de bus gestopt worden wat met enige moeite en met behulp van de chauffeurs uiteindelijk lukte!
Hierna kon het (reis)feest beginnen. Deze keer was ik niet met mijn gebruikelijke roommate P maar met Ab ‘op stap’ en wij deelden dus zowel de zitplaats in de bus als de kamer.
Het was voor Ab de eerste keer in jaren dat hij zonder zijn Toos op reis was.
Toos moest vanwege een onwillig been verstek laten gaan (inmiddels gaat het weer goed) en aan mij de taak om het gemis van Toos op te vangen, geen sinecure, maar aardig gelukt (denk ik)!

 

Was de vorige Peereboom-bus voorzien van wifi, deze niet dus gingen we wifi-loos op pad wat voor de meeste tabletgebruikers een handicap is (zij hebben meestal geen 4G)  dus zij gaan ‘bundelloos’, door het leven, voor de smartphone gebruikers zijn er sinds het afschaffen van roaming tarieven echter geen problemen meer.

 

Sporting Hotel Ravelli, za 3 feb
Om exact 11.38 uur arriveerden we bij onze tijdelijke verblijfplaats, Sporting Hotel Ravelli.
Het hotel, van buiten een ‘oostblok-look”, van binnen echter verrassend modern qua interieur, mooie smaakvol gerestaureerde kamers, een moderne diningroom en een kleine maar knusse bar
met, niet onbelangrijk, prettige prijzen (thuis blijven is duurder).
Besloten om deze middag niet te gaan skiën en na het achteloos naar binnen sjouwen van mijn bagage naar het naast het hotel gelegen Ristorante Pizzeria Lago Rotonde gesneld alwaar een smakelijke pizza met veel pepperoni werd genuttigd, er zouden nog vele van deze ‘flat bottom’ gerechten volgen.

 

Na een miniwandeling door het dorp (wegens het ontbreken van een kerk geen rondje om de kerk), ging ik naar de bar van het hotel en bestelde daar een doppio espresso gevolgd door un bicchiere di vino bianco.

Op de laatste bestelling had de barkeeper niet op gerekend, nerveus trok hij diverse laden open en op mijn vraag wat hij zocht mompelde hij, un cavatappi (kurken trekker)../;lllllllllllllllllllllllllrfdeep-[;dferddddddddddd

 

Sorry voor het bovenstaande, Pouky liep net over mijn toetsenbord.
Na een vruchteloze speurtocht achter de bar trok Raoul (ik had inmiddels de barkeeper leren kennen) een sprintje om elders in het hotel een cavatappi te scoren wat hem wonderwel snel lukte. Hij kwam met een triomfantelijke glimlach terug, gewapend met een cavatappi in zijn knuistje, keerde achter de bar en hierna kreeg ik een goed (gevuld) glas wijn.
Na het diner op tijd naar bed gesneld, het was mooi geweest en in goed overleg met mijn nieuwe roommate (Ab) sliep ik in het rechter bed (thuis slaap ik ook altijd aan de rechter kant, het voelde als van ouds).

 

Operation Rescue Sunglas, zo 4 feb
Rond 09.00 uur naar de Monte Vigo (2179m) gegaan, zo’n eerste dag is altijd lastig, ook nu, de groep was veel te groot (13 personen),  binnen de kortste keren ‘verloren’ we dan ook 3 deelnemers wat betekende dat er nog steeds 10 over bleven.
Omdat dit voor iedereen een nieuw gebied was werd om de haverklap de piste-plattegrond geraadpleegd, het schoot niet op en het beoogde einddoel voor die dag Madonna Di Campiglio werd niet bereikt, het bleek letterlijk een brug te ver (je moest een brug over skiën maar we kwamen verkeerd uit), het werd uiteindelijk PINZOLO waar ook de lunch werd gebruikt bij Rifugio PraRodont, een immens zelf service restaurant.

 

Op de terugweg verloor Elly haar zonnebril glas maar vanuit de stoeltjeslift zag ze het glas op de vers gevallen sneeuw liggen en er werd besloten om het gevallen glas te ‘redden’ en zo werd de operatie rescue sunglasses opgestart.

 

Sunglasses

 

Het glas werd door Elly herself gered na een lastige voettocht door de diepe sneeuw waarna we ‘snel’ terugkeerden naar Sporting hotel Ravelli.

 

Monte Spinale,  ma 5 feb

Gestart met een nieuwe ‘compacte’ groep bestaande uit 6 actieve skiërs, een behapbaar aantal.

De tocht ging naar Madonna di Campiglio en nu vonden we zonder problemen de juiste route, verschillende fantastische afdalingen in supersneeuw gemaakt met als klapstuk de zwarte 70 vanaf de Monte Spinale.
Deze zwarte 70 werd  niet door een ieder comme il faut afgelegd, de laatste 200 meter van deze piste waren zeeer lastig, erg smal en super steil, een ruggelingse afdaling, halverwege 180 graden draaiend naar buikligging gelijk een torpedo is niet de methode om naar beneden te komen maar gelukkig liep alles goed af, nee, ik noem geen naam!

Deze zwarte 70 piste kreeg dan ook een notering in mijn boekje met de omschrijving ‘nare piste’ en is dan ook niet meer herhaald.
Toen de terugtocht werd aanvaard was iedereen een stuk ‘makker’, de schrik zat er nog in.

 

Het Panini Walhalla, di 6 feb

Besloten werd om het ‘lokaal’ te houden, dat wil zeggen het VAL DI SOLE gebied waartoe Marilleva behoort, het Madonna gebied lieten we even voor wat het is, misschien wel omdat we het ijselijke avontuur van de zwarte Monte Spinale nog te vers in ons geheugen/onderbewustzijn lag.

 

De eindbestemming voor deze dag was FOLGARIDA waar we via aantrekkelijke afdalingen van de MONTE SPOLVERINO en MALGET AUT op het beginpunt van drie naar Folgarida leidende pistes kwamen te weten de blauwe 2, de rode 3 en de zwarte 1, deze werden dan ook  door ons aangehouden. Ook de zwarte 1 ging nu voor iedereen als de bekende speer en als laatste namen we nog een maal de rode 3 die langs ons lunch adres, El Mas del Casèla liep, een piepkleine maar gezellige rifugio.
We vroegen het menu maar aan de uitgestrekte armen kon je zien dat de letters op het menu voor sommige te klein waren, gelukkig bracht  de ‘gemeenschappelijke’ leesbril van Cora uitkomst.
Het keuzemenu was nogal beperkt maar als je van panini (broodjes) houdt zat je in het Walhalla, het Panini Walhalla om precies te zijn. Je kon het niet zo gek bedenken of ze doen ‘het’ op een broodje, de basic panini’s begonnen met kaas en ham of een combinatie daar van, bij ons bekend als een tosti, de geavanceerde panini’s waren belegd met worst, gehakt, spek, zuurkool, enz. de gemeenschappelijke factor van dit, alles wordt op een broodje gekwakt.

De mensen die mij kennen weten dat dit niet mijn ding is maar dat heb je nu eenmaal als je in een ski gebied komt wat nieuw voor je is.
Na dit panini Walhalla togen we richting Val Mastellini waar we enkele malen met een flinke snelheid de rode 32 afdaalden, een geweldige piste met bijzonder goede sneeuw.

 

TULOT, wo 7 feb

De groep was iets gegroeid, Frank was als gastskiër bijgekomen, een welkome aanvulling.
Met de gebruikelijk gondel naar boven, de Monte Vigo. Toen we met de tweede gondel de top hadden bereikt en Peter al uitgestapt was zei Jan ‘ZITTEN BLIJVEN’, compleet van slag stapte Peter tot grote hilariteit weer snel in alvorens hij besefte dat dit een practical joke van Jan was en de liftman bijna in actie moest komen om het zootje ongeregeld alsnog op tijd te debarkeren.
Hierna richting TULOT.

Op de top van de Malga Cioca werd het opeens erg mistig wat de zwarte 100 afdaling naar Tulot een hachelijke onderneming maakte maar gelukkig kwamen we zonder kleerscheuren uit de nevel in Tulot waar we besloten om bij bar/ristorante TULOT Apres Ski onze lunch te gaan gebruiken.

De bestelling verliep nogal ‘rommelig’, de coperta (het bestek) werd vergeten, de tosti’s werden in eerste instantie vergeten etc.

 

De door mij bestelde ‘giga’ pizza Capriciose was zeer smakelijk, te samen met een quarto vino bianco was ik dik te vreden.
Niet iedereen had een pizza besteld maar toen de bestelde broodjes uitbleven werd de daar voor in plaats gebrachte pizza toch maar verorberd.
Toen opeens alsnog de bestelde tosti bij Cora werd gebracht en ze aanstalten maken om hier aan te beginnen werd deze weer terug door de bediening gehaald, 20 seconden later werd de tosti echter weer terug gebracht en Cora bedacht zich nu geen seconde en nam er nu een flinke hap uit, “deze pakken ze me nu niet maar af” was het idee hier achter.
Hierna het rituele “plas gebeuren”, bijna altijd zijn de toiletten in kelders, ook hier, 19 treden down, 19 treden up, waarom toch?
Toen we op de terugweg bij de Malghette stoeltjes lift arriveerden stond deze stil, al heel lang aan de rij wachtenden te zien.

 

We besloten om niet in de rij te gaan staan maar in Rifugio Malga Vigo iets te drinken om zo het wachten te omzeilen, dat betekende wel echter een 200 a 300 meter omhoog klunen, deze beslissing was snel genomen maar zo iets valt altijd vies tegen, na deze ‘power walk’ bereikten we vrij uitgeput de bar al waar we vrij dorstig een biertje nuttigden.

Toen we na een half uur vrij uitgerust terug gingen was de wachtrij nog steeds vrij lang.
Het uitstekende diner in het hotel werd extra feestelijk toen bleek dat Rob jarig was, een rondje Prosecco werd ons deel, chapeau Rob!

 

De hel van PEJO,  do 8 feb

Voor vandaag stond PEJO op het programma met als bijzondere attractie de 8 km lange afdaling van de Crozza di Taviela op 3000 m hoogte.
Daar Pejo niet tot het Val di Sole gebied behoord moet je eerste een stuk ‘bussen’,  om precies te zijn twee bussen heb je nodig om het ski gebied van Pejo te bereiken.

 

Wachtend op de bus

 

Het PEJO team wachtend op de bus

Iets na tienen waren wij ter plekke en deden wij snel twee maal ACHTER ELKAAR de 8 km lange rode afdaling, GEWELDIG.
Toen we de tweede keer beneden waren in PEJO FONTI gingen hielden wij (drieën) de koffie break bij Il Cantuccio, een typisch Italiaans restaurant met een schitterende hout gestookte pizza oven en voorzien van een uitgebreide menu kaart.
Voordat we weggingen nog even snel naar kamergenoot Ab gebeld en enthousiast verteld dat hij dit typisch Italiaanse restaurant niet moest missen, toen snel een tafel voor 9 gereserveerd wat achteraf een goede zet bleek te zijn want toen we weer terug kwamen met was Il Cantuccio geheel gevuld met vrolijk kwetterende Italiaanse families.

 

Na (alweer) een perfecte pizza op zoek naar de zwarte piste 3 die op de skikaart stond aangegeven als Free Ride Delle Gole.

 

Toen we na de lunch met  de gondel naar boven gingen raakten we  in gesprek met een Nederlands stel snowboarders en we vroegen waar deze piste nu eigenlijk was, er was namelijk geen enkel bord wat ook maar enigszins naar deze piste wees.
Wacht maar zei de man van het stel, ski maar achter mij aan en ik laat jullie de piste zien.
Zo gezegd zo gedaan en enkele minuten later stonden we aan de rand van wat eufemistisch een Free Ride piste wordt genoemd, er was niets te zien wat ook maar enigszins op een piste leek.

 

Met ware doodsverachting stortte Cora en ik zich in de ongeprepareerde afgrond (Dicky nam wijselijk de normale piste terug naar het dal station).

Het was een barre tocht, deze hel van PEJO, ongeprepareerd, smalle bochtige stukken, venijnig uitstekende rotsmassa’s, meters diepe sneeuw, ijselijk steile afgronden en het laatste stuk waar de sneeuw zo goed als verdwenen was, was bezaaid met boomstronken die als een soort booby traps op niets vermoedende skiërs loerden.

 

Met ware doodsverachting worstelden wij ons door deze hindernissen en na een klein half uur waar wij ook tot drie maal toe uit onze ski’s moesten stappen om een op een weg gelijkend pad te kunnen over steken kwamen wij, gelijkend op twee dampende stoommachines op het laatste stukje van de reguliere piste terecht, nog nooit heb ik (en Cora) het zo warm gehad, een tweede keer deze kwelling zat er niet meer in.
Hierna de laatste pistes opgezocht die nog ontbraken op onze PEJO bucket list, tegen 16.00 uur hadden we alle pistes van PEJO gehad, het was een fantastische dag geweest.

Na afloop nog even een biertje gedronken bij de gezellige Balta 3 Larici alwaar de aanwezige grote vriendelijk reus (een Maine Coon kat) op mijn jas ging liggen, hij herkende de katten liefhebber (een wijs beest).

Toen we richting bus terug moesten wilde hij niet meer van mijn jas en met enig geweld trok ik die onder hem vandaan, daarna keurde hij mij geen blik meer waardig (en zo heurt een echte kat zich ook te gedragen)

 

Poeki

 

Een Maine Coon zat behaaglijk op mijn jas

Na de busreis nog wat drankjes in de gezellige bar van het hotel genuttigd en toen na een verkwikkende douche naar het Gala Diner gesneld.

Dit had mij enigszins verrast, ik bedoel het Gala gebeuren. Meestal heb ik een colbert met bijbehorende strik in mijn bagage maar in het kader van het milieu had ik alle overtollige bagage in de ban gedaan, minder gewicht, minder brandstof gebruik zo zonder m’n colbert met strik scheelt toch een slok op een borrel, brandstof technisch/milieu technisch gesproken dan.

 

Gelukkig had ik nog een schoon overhemd en een nette broek bij me dus voelde ik mij toch niet helemaal under dressed, het werd een fijne avond die na het diner aan de bar werd voortgezet met een espresso met een glaasje Amaretto.

Dat ik na het glaasje amaretto ook nog zo nodig een glaasje Fragoli moest nemen was fout van mij die ik pas besefte toen ik tegen 05.00 uur wakker werd.
Een ubroprofennetje bracht echter uitkomst en toen m’n telefoon mij om exact 06.45 wekte was ik weer zo fris als een hoentje, ready to go!

 

Peter en Frans, vr 9 feb

Het was de laatste dag voor Peter en Frans, zij waren op eigen gelegenheid naar Marilleva gegaan en wilden zaterdag morgen vroeg, ze dachten zo rond 04.30 uur  terug rijden.

Deze keer namen we de tweede gondel het  nauwe bospad naar Val Mastelina, het bospad is echt krap, er staat daar een bord dat je minimaal 10m afstand moet houden omdat het zo smal is dat je je voorganger niet kan passeren, als je te hard gaat bots je ‘gewoon’ tegen je voorganger op, je kan er simpelweg niet langs. Hierna ‘pakten’ we de  rode 32 te nog eens een keer, een hele fijne piste.  Hierna skieden we naar FOLGA GARIDA waar Peter achterop mijn ski’s skie-de en viel, ik had het niet eens in de gaten!!

 

Toen Peter weer ter voet was verklaarde hij dat het natuurlijk mijn fout was, ik had in mijn achteruitkijk spiegel moeten kijken, ik liet hem maar (uitrazen).
Na deze escapade werd het tijd voor de lunch en we besloten om bij Malga Vigo te gaan lunchen, een van de beste berg restaurants met keurig gedekte tafels en uiteraard een nette bediening.

Ik bestelde daar een schnitzel met frites en un quarto vino bianco, ik had ook nog een dessert in m’n hoofd maar het was best wel een copieuze maaltijd geweest, we gingen heerlijk gespijsd en gelaafd weer op weg.

 

Little Grizzly

 

We gingen terug via de Little Grizly, een kleine maar venijnige zwarte piste met een maximaal percentage van 69.4%.

 

Schnitzels, za 10 feb
Peter en Frans waren s’morgens vroeg vertrokken, Cora ging de laatste dag naar haar oorspronkelijke groep, Jan was geblesseerd, er bleven er nog slechts twee van de oorspronkelijke groep over, Dicky et moi.
Ik had Cees de vorige avond al gevraagd of hij twee wezen in zijn groep wilde opnemen.
Zo gezegd zo gedaan en voegden wij ons de volgende morgen bij Cees z’n groep.

Dit bleek een gelukkige greep, ik ben een liefhebber van stevig door skiën, nou ik had niets te klagen, met name Kari ging er elke keer als de spreekwoordelijke speer vandoor, ook op zwarte pistes, dit was GENIETEN, ja genieten met hoofdletters.
We gingen laat lunchen bij Ristorant Montagnoli, een druk bezochte zaak waar wij op de tweede verdieping nog een plaats konden bemachtigen, helaas wel self service. Ik wist niet goed wat ik zou nemen, het werd (alweer) een schnitzel met frites, de tweede op een rij.

 

Toen we op het eind van de dag terug keerden naar Marilleva 900 zaten we bij twee Belgen in de gondel en hadden een geanimeerd gesprek.

Op de vraag van Dicky aan een van de Belgen, zijn jullie aangekomen? was het droge antwoord, ja, elke dag een beetje.
Terug in het hotel, het laatste avond maal, ik had het kunnen weten, dom, dom, dom, schnitzel met frites!

De bus was mooi op tijd en betekende het einde van een hele fijne ontspannen ski week.

 

Henk Buis